steephill

lagi ko syang naiisip nitong mga nagdaang mga araw— and everytime na naaalala ko sya… di ko maiwasang makaramdam ng sadness—to the extent of seeing myself crying over this person… siguro nga— it is really not that easy to let go of the person you have loved all your life… di madaling mag move on–though you are on that state–still emptiness haunts you all the time—

 i guess, moving on is the strongest word, yet the hardest thing to do—still don’t know where to begin–how to start–you are walking in a path of nowhere—but you know, that at the end of the road… there is a resting place.

ako–honestly, i really don’t know how to move on.  kasi i still keep our pictures… yung mga text messages nya sa kin–binabasa ko pa rin while listening to my music— at naiimagine ko pa rin ang mga gestures nya–yung mga simpleng paglalambing nya sa kin… paano pa ko makaka move on, kung ako mismo sa sarili ko—di ko pala nagagawa…

 but i have to–still helping myself– sana matapos na rin–kasi gusto ko na ding bigyan ng chance ang isang taong darating sa buhay ko…

pero… pano ba talaga mag move on?

kahit di nya ako pinapansin–sige pa rin ako sa pag reach out sa knya–i dont know ano nakita ko sa kanya–all i knew was– i liked the person so much…

unexpected ang pagkakakilala namin–ito siguro yung sinasabing meeting the person when you least expect it–and it was–it really was…

i was eating my favorite pasta–and ayun sya–naglalakad kung san man sya papunta–siguro break time nya yun–or i guess papasok pa lang sya sa work.. maganda mga mata nya–yun agad ang napansin ko–manipis ang lips nya–kaya i know already, maganda syang mag smile…

nakatingin din sya sakin–so i took my chances–and ayun–nagkakilala kami–

unang labas namin–nag breakfast kami, McDo sa valero, makati–sobrang pagod ako nun eh–antok na antok pa kasi both of us were working night shift…pero dahil gusto ko sya makasama–i went sa meeting place and showed up–yun nga lang-it didnt turned out good–naboring siguro sya sa kin kasi di ako maka react sa mga jokes nya masyado–kaya kahit nakakatwa na yung punchlines–nakangiti lang ako–and kain–pagod na pagod kasi ako nun–sinabi ko dapat sa knya–di sana naging ganun yung breakfast namin together–

first invitation–tinext nya ako to go out and see a movie–kasama mga frends nya–nahiya kasi ako bigla–and to think its gonna be my first time na manuod ng sine kasama sya–nagdalawang isip ako–i said pa nga–kaming dalawa na lang muna– ang reason ko naman–is di dahil ayoko makasama mga frends nya-mali pa rin–ako na nga ang inaya–ako pa tumanggi–i know na turn off sya sa kin–kasi nung nagkita kmi–sinabi nya sakin na parang may tampo tone: “sine lang eh…”

annoying part—naging madalas akong magtext–pero di naman ako nagtetext ng nonsense sa knya–un nga lang–nakuletan sya sa kin kasi in a day ilang beses akong ngtetext sa knya–mostly puro pangungumusta and nakukuwento ko lang yung mga nangyayari sa kin in a day.. nawala kasi sa isip ko na di ko pa nga pala sya ganung kakilala–baka ayaw nya nga ng masyadong matext–natutuwa kasi ako sa knya–mabait and matalino–and nung mga time na yon–i have decided liligawan ko na sya–i was falling in love with this person na kasi—pero wrong moves–nagpapaimpress kasi ako–dahil nga gustong gusto ko sya at gusto kong makuha ang loob nya–

pero things turned out not as i expect it—

last meeting—tinext nya ako na magkita kami ulit–i was there–and nag sorry ako sa knya kasi nakuletan nga sya sakin–ang dami ko raw magtext–(pero yung mga text ko sa knya di naman puro panliligaw–ala pa nga akong move na ginagawa nun–nangungumusta lang ako palage–sumobra lang tlaga–ako kasi eh…)… i said sorry–pero sabi nya, pabiro–”first impressions last”…

days/weeks/months of reaching out— that was the last time na nagkita kmi–di na nasundan–di ko pa masyado ramdam na ayaw nya na sakin–until one time nasalubong ko sya–di nya ako pinapansin–nasundan yun–pag nakikita ko sya–di ko sya mabati kasi nakasimangot sya eh–one time nakasabay ko sya sa elevator–ang sunget ng mukha nya–di ko na sya binati kahit “Hi” lang–tinext ko sya nun—nag sorry ako–pero di na sya nagrereply–nagfoforward pa ko ng mga quotes sa knya–pero in a month–2 times ko lang ginagawa–minsan ala pa–nagiingat ako eh–pero ala na tlaga–di ko na makuha ang loob nya–ayaw nya na ng contact sa kin–the last quote na sinend ko sa knya–nag reply sya sa kin..pero sobrang kinalungkot ko..sabi nya kasi: “Who’s this?”

thinking of this person everyday> i really tried my best to reach out–gusto ko lang kasi is maging okay kami ulit–yung maging frends kami–yung magkikita ulit–lalabas–kakain–nuod sine–kuwentuhan–yung may mabuong samahan–pero di na mangyayari kasi ayaw nya na eh–may nagwa akong di nya nagustuhan–pero i know naman na di ako gumawa ng mga bagay na sobra ko syang pinahiya or nasaktan ng personal–naging makulet man ako–pero its only the quantity of messages na nareceive nya from me–but my thoughts–sincere naman lahat–pero still, may mali pa rin ako… and i was really sorry for that—

footnotes> gusto ko pa rin naman sya–kasi na in love ako sa knya–and im still hoping that we’ll see each other again–stupid it may sound pero im still looking forward to it…

message> thanks po.. kasi kahit sobrang maikli lang yung chance na nakilala kita–you have contributed something to my life–to myself–and to my well being.. ingat ka palage.. hope to see you again and i miss you.

stayed in the lounge thinking where can i spend my spare time– normally, after my shift, lumalabas ako to eat–natikman ko na ata lahat ng uri ng pagkain dito sa palibot ng rcbc.  yung siomai ng ministop–steamed crab siomai ah–sarap kasi ng sauce dun eh–

yung rice meals ng 711–jolliant dati, ngyon nag evolve na ang name–hotrice na ata yun–im not sure-pero until now mga wala pa ring panukli sa ibabayad mo–KFC, Jollibee na pati hotsauce nila naisabaw ko na sa kanin ko–chowking–MCDo jan sa valero–pero in fairness ang sarap tumambay dun pag after work–kasi nakaka relax–teka..! bakit ko naman bigla naisipan isingit sa blog na to ang mga food trip na yan?..

hehe–of course pede bang alang dahilan?

sa mga oras kasi na nandyan ako sa mga lugar na yan–naiisip ko im very fortunate–yung simpleng marealize lang na meron akong pambili to eat anything i want sa mga naka paskil sa value meals nila–upsize pa ang drinks ah…

to think na sa hirap nga naman ng buhay ngayon–im still able to cope with the flow from the undying issues of the economy– na pag kumalam ang sikmura ko–isa sa mga ito pwede kong puntahan to make myself full–and i have options pa…

ito kasi yung di natin naiisip–mga simpleng bagay–nasa paligid lang natin– 

i have to eat na–gutom na ako eh…kumain ka na ba?

sweet words are easy to say…
sweet things are easy to buy…
but sweet people are difficult to find….
life ends when you stop dreaming–
hope ends when you stop believing—
love ends when you stop crying—
friendship ends when you stop sharing—
start sharing true care and love—
to love without condition… to talk without intention…
to give without reason…
and to care without expectation…

This would give you guides on how to control your
emotions towards your better-half, friends,
colleagues and all the people around you,
especially your “boss”. The rules of
practicing “ugaling langit, ugaling kaaya-aya” :

>Ang naunang magalit ang may karapatang
magalit. Pag naunahan ka na ng galit niya,
tumahimik ka na lang muna.

>Walang taong nag-aaway mag-isa. Pag
hindi kayo sumagot o pumatol, titigil din daw ang
taong nakikipag- away sa inyo.

>Ang taong galit, ‘bingi.’ If someone is angry,
wala raw pinakikinggan, so, don’t try to explain
and fight back. Hindi ka niya iintindihin dahil wala
siyang naririnig kundi ang sarili nya.

>Ang taong galit, ‘abnoy.’ Ayon sa pastor,
Biblical daw ito? because the Lord said when
He was crucified, “Father, patawarin mo sila dahil
hindi nila alam ang kanilang ginagawa.” Modern
term for these kinds of people are abnoys, so you
better not get angry para huwag kang matawag na
abnoy.

>You should also know and realize that the
persons who make your day bad are jewel,
because you need them for you to mature.
Hangga’t andyan daw sila at kinaiinisan mo, ibig
sabihin, immature ka pa. God will not take away
those people; it’s for you to take away your bad
feelings towards them. You’ll know na mature
ka na pag dumating ‘yung time na hindi ka na
naiinis sa mga taong ito because you have
learned to accept them and to have patience with
them.

>Finally, the best part of this is to tell yourself
na, because of this person, “I will grow mature,” and that DAHIL SA
CONTRIBUTION NIYA SA MATURITY MO, KUKUNIN DIN SYA NI LORD.

but of course, still we pray over pa rin sa mga taong galit sa tin: as the old golden rule: do not do unto others–kung ayaw mong gawin sayo–

lumang tugtugin–pero totoo pa rin.